Bij de geleidehondenschool traint men blindengeleidehond
voor blinden en slechtzienden. Een blindengeleidehond wordt speciaal getraind
om voor zijn baasje te navigeren en dagelijkse hindernissen te nemen, zoals oversteken,
het zoeken van een uitgang, brievenbus, trappen, telefooncellen, etc. Zo is een
blinde of slechtziende mobieler met geleidehond dan zonder.

Bij geleidehondenschool Herman Janssen traint men deze bijzondere honden en is gekozen voor de
kruising Poedel x Golden retriever, oftewel de “Golden doodle”. De Golden
doodle heeft de werklust en het niet verharen van de Poedel en het zachtaardige
karakter van de Golden retriever.

Maar voordat een hond aan deze belangrijke training begint,
verblijft een pup het eerste jaar in een gastgezin
en leert daar op te groeien tot een stabiele, sociale en gezonde hond, aangevuld
met de basis commando’s.


Waarom gastgezinnen?
Het eerste levensjaar van een pup is zo belangrijk -denk maar aan de inprentingsperiode- dat een
intensieve en liefdevolle begeleiding zowel vanuit de school als in het gezin
gewenst is.

Het gastgezin zal veel energie en tijd in de pup steken om
na een jaar, wanneer de hond aan de opleiding begint, een geschikte hond af te kunnen
leveren.


Wat is de inbreng van
een gastgezin?
Naast de dagelijkse zorg en opvoeding gaat men 1 x per week
, later 1 x per 2 weken naar de training. Men krijgt intensieve begeleiding van
een professionele hondentrainer, ook als men tussendoor vragen heeft.

Men hanteert de regels van de geleidehondenschool in de
dagelijkse opvoeding. Wat men in de trainingen leert brengt men in de praktijk.

De hond gaat mee naar winkels, op visite, restaurants,
gebouwen, trein, bus, drukke straten, lawaaiige omgevingen, etc. Dit dient
allemaal bewust opgezocht te worden.

Spelen met andere honden is ook belangrijk voor de sociale
omgang.

De hond mag mee op vakantie en als dat niet kan wordt er
samen met de geleidehondenschool naar een oplossing gezocht.

De kosten voor voer en dierenarts wordt betaald door de geleidehondenschool.
Ook krijgt men een bench, halsband, riem, dekje, borstel en voerbakken mee.


Welke eisen worden er aan een gastgezin
gesteld?
Een gastgezin is een stabiel gezin, met of zonder kinderen ouder
dan 4 jaar, die veel liefde, geduld, energie, tijd en inzet hebben om de pup
groot te brengen. Het grootste deel van de dag zal er een ouder thuis moeten
zijn

of de mogelijkheid bestaan dat de pup mee naar het werk gaat.

Hoe gaat het
afscheid?
Na een jaar is de hond klaar voor de opleiding en neemt men
afscheid van de hond. Dit zal voor de een moeilijker zijn dan voor de ander,
maar men moet in gedachten houden dat men ervoor gezorgd heeft dat de hond in
opleiding kan en daardoor een ander persoon zijn/haar mobiliteit vergroot.
Contact houden met de hond blijft mogelijk.

Ervaringen van twee
gastgezinnen…

Fam.
Bogaard

Wij
hebben jarenlang honden gehad, en toen
ik een oproep zag voor gastgezinnen voor een blindengeleidepup, hebben we niet
lang getwijfeld.

Het
leek ons een leerzaam jaar, waarin zowel wij als de pup een hoop nieuwe
ervaringen op doen.

Ook
vonden we het goed dat onze kinderen leerden dat je iets onbaatzuchtig voor een
ander kunt doen. Wij hebben ze heel
duidelijk uitgelegd dat de pup niet voor ons is, maar voor een blinde meneer of
mevrouw. Zonder hulp van gastgezinnen kunnen blinden vrijwel niet een
geleidehond krijgen.

Als je
je instelt op het feit dat de pup die je krijgt niet jouw hond is (een soort
pleegpup), maar dat je hem dingen bijbrengt die hem hopelijk na een jaar verder
brengen in de opleiding tot geleidehond,
maakt dat het afscheid na het jaar
makkelijker.

In het
begin trainden we met een groep elke week een vaste ochtend, later werden de
trainingen elke paar weken. Je traint naast de basisvaardigheden (zit, af,
blijf, hier etc.) ook dingen die voor een geleidehond belangrijk zijn (zoek
trap, trap hoog, zoek bank etc.). Als
afsluiting altijd een kopje koffie of thee. Alles wat je op een training leert,
oefen je zelf natuurlijk ook.
Als je
met de pup aan het werk bent, heeft de
hond een trainingshesje om, want hij mag niet aangehaald worden. Hij gaat mee
boodschappen doen, mee de bus en trein in, en gaat mee op dagjes uit. In feite mag hij veel meer dan een huishond
zou mogen.

Na een
jaar komt het moment om afscheid te nemen. Ik zal niet zeggen dat het makkelijk
is, maar je weet waarvoor je het doet. Brent, de pup die wij een jaar hadden,
heeft de opleiding helemaal doorlopen en is uiteindelijk geleidehond geworden.
Wij zijn heel blij dat wij een belangrijk deel van zijn leven hebben meegemaakt
en begeleid.

Marisol
Bogaard

Hieronder
nog een fragment uit een boek dat mij heel erg heeft geïnspireerd.

Fragment
uit “Haar schaduw en ik, van Miranda de Jager :

De opmerking die je het vaakst krijgt als gastgezin is: “Ik
snap niet dat je dat kunt, na een jaar de hond weer afgeven. Ik zou dat nooit
kunnen.” Mijn antwoord is dan altijd dat iedereen het kan. Ben je echter
bereid door die emoties te gaan? Je doet het natuurlijk wel met gevoel, met je
hart. Het is een geweldige ervaring om te leven met een hond die eerst jouw
schaduw mag zijn en daarna uitgroeit tot de schaduw van een mindervalide
medemens. Het geeft voldoening, een geestelijke beloning die door geen enkel
geldbedrag te evenaren valt. Nieuwe normen, nieuwe waarden, nieuwe mensen.
Kortom een rijker leven.

Nanda en Jeannette

In 2010 besloten we gastgezin te worden voor blindengeleidepups
en kwam er iemand van de geleidehondenschool bij ons thuis om te vertellen wat
er van ons verwacht werd en wat wij er van verwachtten.

Eind november 2010 kregen we de herder Joan in huis, een
lief schattig klein pupje. Het was wel weer even wennen voor ons en ook onze 3 kleine
black and tan terriërs moesten wennen, maar dat is uiteindelijk heel goed
gekomen.

We begonnen met elke week trainen, tot dat Joan een maand of
4 was, daarna werd het om de week. Wat van ons verwacht werd was om de pup te
socialiseren.

We namen haar overal mee naar toe, in de trein, de bus, de
winkel, maar ook naar bijv. naar de markt. Joan vond het heel leuk en had er
veel plezier in. Ook de oefeningen had ze snel onder de knie, zoals zoek de
stoep, trap, bankje enz.

Maar helaas moesten we haar na een jaar weer inleveren. Ze
was goed gekeurd voor de ‘grote school’. Uiteraard ging dat met tranen gepaard,
maar na een paar dagen wist je dat het goed was. Je helpt er veel mensen mee
die net als jij en ik ook graag zelfstandig over al naar toe willen. En dat kan
met deze honden.

Na Joan kregen we Marly, onze 2de herder en hadden we weer
een hele leuke pup in huis. Marly is nu ook klaar en gaat morgen de opleiding
in.

Ondertussen hebben we nu shepadoodle Badou, onze 3de pup, waar
we ook veel plezier aan beleven. Ze is een vrolijk hondje en leert heel snel.


Kortom, onze ervaring is dat we er totaal geen spijt van hebben
dat we ons aangemeld hebben. Het is tijdens de trainingen heel gezellig en als
we klaar zijn met trainen drinken we altijd ergens een kopje thee/koffie.
Het is ook heel leuk om de pups op te zien groeien tot goede geleide honden. Ook
vinden we het zo bijzonder om te zien hoe snel ze alles door hebben en dan
kijken ze je aan met een blik in hun oogjes van “vind je het niet knap van me?”.

Daar krijg je toch een goed en trots gevoel van; dat heb jij
ze geleerd.

Informatie
Wilt u meer informatie omtrent dit onderwerp dan kunt u
contact opnemen met Wendy van Veelen van Geleidehondenschool Herman Jansen.

website: www.geleidehondentrainer.nl

email : info@geleidehondentrainer.nl
of info@hondentrainer.nl